O dağlara gitmeyi erteledikçe...

Bir gün o dağlara gideceğim, o çiçekler içinde gideceğim dersiniz. Onların orada durduğunu, hep duracağını bilirsiniz çünkü. Onların hep orada duracağını bilirsiniz. Ertelemelerimizin, ertelerkende o anları yavaş yavaş durmaksızın yitirişimizin nedeni de bu inanç galiba. Bu inanç ama aynı zamanda bu yanılsama. Çiçekler tüm yeniden doğumlara karşın, zamanın akışında doğanın yıpratıcılığıyla hep o yerlerde yitiriliyor çünkü. Birilerinin bir yerlerde hep durduğuna, duracağına inanılmak isteniyor, birileri bir yerlerde sürekli yitirilirken.O dokunuşlar başkalarının oluyor, o dokunuşları, gerçek dokunuşlarınızı o dağlara gitmeyi erteledikçe yitiriyorsunuz. O dağlara gitmeyi erteledikçe başka türlü eksiliyorsunuz, giderek tükenen bir hikayeye yavaş yavaş giriyorsunuz. Geriye o çiçekleri bilenlerin gülümsemesi kalıyor. Mario LEVİ "İstanbul Bir Masaldı"